ข่าวคราวจากคนไกล

posted on 07 Dec 2010 00:36 by antarchna
วันนี้... 
 
วันนี้...
ฉันคิดถึง  ฉันร้องไห้
 
วันนี้...
แม่โทรมา    แม่ฝันเห็นน้อง
น้องบอกว่า...น้องไม่ไปไหนน้องยังอยู่กับแม่
แม่คิดถึง   แม่ร้องไห้
 
 
...
 
วันนี้...
ฉันก็ฝันถึงน้อง
น้องบอกน้องมีของขวัญจะให้
ฉันมีความสุขมากในฝัน เพราะฉันได้กอดน้อง ได้พูดคุย ได้เห็นรอยยิ้ม
 
ฉันตื่่น...
เสียดาย แต่ก็มีความสุขฉันยิ้มให้รูปถ่ายของน้อง
ขอบคุณสำหรับของขวัญ
 
 
เพียงได้เห็นน้องในฝัน ก็สุขล้นใจแล้ว
 
 
ฉันโทรหาที่บ้าน
เล่าความฝันนั้นรอบแล้วรอบเล่า 
ให้แม่  ให้พ่อ ให้น้องฟัง
 
ฉันเล่าความฝันด้วยรอยยิ้ม
มันสุขจริง จริง
สำหรับอ้อมกอดในฝัน
 
 
ตลอดระยะเวลา,,หนึ่งเดือนที่ผ่านมา
เราเล่าความฝันที่มีน้องอยู่ในนั้น ให้กันและกันฟัง
ราวกับว่าเป็นข่าวคราวของน้อง
 
และทุกครั้งที่ได้ฟัง
จะมีรอยยิ้มเปื้อนน้ำตาทุกครั้ง
 
...
 
ฉันไม่รู้ว่าความฝันนั้นเป็นความจริงมั้ย ฉันไม่รู้ว่าฝันนั้นเกิดจากอะไร
 
 
ความคิดถึง ?
ชีวิตหลังความตาย ?
 
 
 ฉันไม่รู้ และฉันไม่สนใจ
แต่มันเป็นทางเดียวที่เราจะได้เจอกัน
ฉันมีความสุข,,ครอบครัวมีความสุข
 
ที่ได้รับข่าวคราวจากคนไกล
ไกลแสนไกล
 
เพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว
 
 
...
 
แม้ต้องยอมรับความจริง
แต่ร่องรอยความเจ็บปวดและความคิดถึง
ยังคงอยู่ชั่วชีวิต
 
เหมือนนิ้วมือที่ขาดหายไป
แม้วันเวลาผ่านพ้น
เราทำใจยอมรับ
แต่เจ็บปวดทุกครั้ง
ที่มองร่องรอยนั้น
อยากย้อนเวลา
อยากรั้งไว้
 
แต่
 
ทำได้เพียง
ยอมรับ
และ
คิดถึง
 
...
 
 
 
 
 
รักเสมอ
 
...
 
 
 
 
 
 
 
วันนี้ ตอนนี้
ผ่านไป
หนึ่งเดือน
...
 
 
 
คิดถึง
...
 
 
แม้,,
ต้องยอมรับ
เราต้องจากกัน
 
 
แต่บ่อยครั้ง
ลืมไป
ว่าน้องไม่อยู่
 
ยังอยากได้ยินเสียง
อยากกอดน้องไว้
 
 
น้องเก่งนะ!!!
น้องผ่านพ้นความเจ็บปวดไปได้
 
 
หากถึงวันนั้นของเรา
เราจะเข้มแข็ง
ได้เท่าน้องมั้ยนะ?
 
 
แม้,,,
เห็นเรายิ้ม
ก็ยังคิดถึง
 
 
อยากยิ้มเผื่อน้อง
อยากมองโลกเผื่อน้อง
อยากทำหน้าที่ลูกที่ดีแทนน้อง
อยากทำหน้าที่หลานที่ดีแทนน้อง
อยากเป็นพี่สาวที่ดี...
ให้น้องได้เห็น
 
 
 
ฉันอยากเป็นดอกทานตะวัน
ที่ยิ้มและเบิกบานแม้แดดร้อนแรง
 
 
ฉันอยากเป็นหอยทาก
ที่ดูเข้มแข็ง,,
แม้เพียงเปลือก
 
 
วันนี้,,
เราเหลือกัน
สามคน
 
แต่ความรู้สึกนั้น
เรายังคงเป็น
"สี่พี่น้อง"
 
 
ผ่านไปหนึ่งเดือน
เราทุกคน
ยังเสียน้ำตาเท่าเดิม
 
ในเวลาที่เราได้กินของอร่อย
ในเวลาที่เรามีความสุข
 
 
อยากให้น้องอยู่ด้วยกัน
...
 
 
 
เราจากกันนานขึ้นทุกวัน,,,
แต่
เราก็จะได้เจอกันเร็วขึ้นทุกวัน
 
 
 
 
ปล.
เพราะเราทุกคน,,สุดท้ายก็ต้องจากโลกนี้ไป
 

เธอที่รัก...

posted on 07 Nov 2010 15:49 by antarchna

31 ต.ค.2553

             เสียงร้องของเธอ พยายามเรียกชื่อฉัน  ผ่านสายโทรศัพท์

             มันทรมานเหลือเกินกับการต้องรับรู้ว่าคนที่เรารักนั้นกำลังเจ็บปวด แม้ว่าการได้เห็นความเจ็บปวดของคนที่เรารักด้วยตาจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ก็คงน้อยกว่าการได้ยินเพียงเสียง ไม่สามารถอยู่ข้างๆยามที่เธอเจ็บ แม้เพียงกุมมือข้างกายเป็นกำลังใจ ช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้นได้ ส่งผ่านมือน้อยๆของเธอ  ฉันก็อยากอยู่ตรงนั้น

            เธอเจ็บมั้ย?

            เธอปวดมั้ย?

            เธอทรมานฉันรู้  เสียงหายใจติดขัด เสียงร้องนั้น มันทำให้ฉันทรมาน พร้อมๆกับความกลัว ฉันไม่รู้ว่าฉันกลัวอะไร กลัวเธอจากไป หรือกลัวว่าเธอต้องใช้ชีวิตลำพัง หรือที่จริงแล้วฉันกลัวฉันต้องอยู่อย่างเดียวดายโดยไม่มีเธอ  ฉันไม่รู้อนาคต ฉันไม่มีทางรู้  แต่ที่ฉันรู้ก็ธรรมชาติกำลังบอกฉันอ้อมๆ ร่างกายเธอทดถอย ฉันบอกให้เธอพยายามลุกขึ้น เธอพยายามฝืนตัวเองฉันรู้ ฉันเห็น เธอทำไม่ได้ เธอฝืนร่างกายไม่ได้ แต่เธอได้พยายามเต็มที่แล้ว ฉันรู้ ฉันเห็น...

            บางครั้งบางที ฉันกลับมานั่งคิดทบทวน เธอต้องเจ็บปวดแค่ไหนกันนะกับการต้องพยายามหลับตาลงในทุกคืน เธอต้องฝืนต้องเจ็บปวดแค่ไหน เพียงเพื่อจะตื่นขึ้นมาแล้วนอนยิ้มอยู่กับที่ ที่เดิม ให้คนๆเดิมในทุกวัน มันเป็นเวลานาน นานมาก เธอไม่เคยปริปากบ่นเรื่องอาหาร เธอไม่เคยร้องโวยวายในยามเลือดเธอไหล แต่วันนี้ฉันได้ยินเสียงเธอร้องไห้ผ่านโทรศัพท์

            เธอคงเจ็บปวดมากจนเกินจะเก็บไว้คนเดียวแล้วใช่มั้ย?

            ฉันเคยบอกเธอว่า ให้เธอร้องออกมาในยามที่เธอเจ็บ แต่มาวันนี้เธอเจ็บจนร้องออกมา...

            ฉันแทบขาดใจ...

            ...

 

 

 

           เขาอีกคนบอกเธอให้   "อดทน"

           ฉันได้ยิน...

           มันก้องในหูของฉัน...

           ฉันรู้ว่าเธอต้องอดทนมากแค่ไหน  และฉันก็รู้ว่าเขาแค่อยากปลอบเธอ อยากแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้น แต่มันยากเกินจะทำได้ เขาจึงพูดเช่นนั้น เขาแค่อยากให้เธออดทนกับความเจ็บปวด สู้กับมัน อดทน...

           อยู่กับเราไปนานๆ

 

           เธอเป็น " ลูกชายที่เขารักมากที่สุด" เธอเป็น " น้องชายที่ฉันรักมากที่สุด " เช่นกัน

           ฉันกลัวเหลือเกิน...

          จนน้ำตามันต้องไหลออกมาเพื่อคลายความกังวลนั้น ฉันอยากจะฉุดรั้งเธอไว้อย่างสุดความสามารถ ฉันอยากมีเวทมนต์ตั้งแต่ 16ปีที่แล้ว ดังเช่นความฝันในทุกๆค่ำคืน เสกให้เธอมีชีวิตที่สามารถใช้ชีวิตอย่างคนปกติ  ได้มองโลกกว้างจากสองตาแสนสดใสของเธอ  

 

 

           ฉันรักเธอ

           ฉันรู้ว่า..

          เธอก็รักฉัน

 

 

 

ปล. พี่ขอโทษที่พี่อ่อนแอ    ร้องไห้ให้เธอฟัง...

       เธอจะยิ่งเจ็บปวดหรือเปล่า?

       พี่ขอโทษ

 

 

 

 1 พ.ย.2553

ฉันโทรหาแม่...

แม่บอกว่าน้องดีขึ้นแล้วก็หลับเพราะความอ่อนเพลีย

ทานข้าวได้นิดหน่อย...

 

 

นอนกำลังหลับฉันจึงไม่ได้คุยกับน้อง

 

 

2 พ.ย. 2553

เช้าตรู่...อ้อยและพ่อโทรมาบอกฉัน...

ว่าน้องเสียแล้ว...

 

 

มันเบา ล่องลอย ทำอะไรไม่ถูก ก่อนหน้านี้  3 วันฉันนอนเล่น กอดน้อง หอมแก้มน้อง

แล้ววันนี้....

 

 

เจ็บเหลือเกิน

เจ็บจนหัวใจแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

เจ็บจนแทบทนไม่ไหว...

น้องจะอยู่ยังไง?

ใครจะดูแล?

 

3วันก่อนฉันนั่งทำต้นไม้ สำหรับทีสิส  น้องนอนอยู่ข้างฉัน ดูฉันทำ...

เราหัวเราะด้วยกัน

ยิ้มด้วยกัน

 

ฉันยังจำสายตาของน้องได้ดี  ในเช้าวันที่ 30 ต.ค.2553

ฉันบอกลาน้องเพื่อกลับขอนแก่น...

 

 

 

3 พ.ย. 2553

 

   วันนี้เป็นวันเกิดฉัน...

   และ

   วันนี้ก็เป็นวันเผาน้อง...

 

 

6 พ.ย. 2553

   ฉันกลับมาขอนแก่น...

   ฉันเปิดวิทยุ

   เพลงแรกที่ฉันได้ยิน  "ในวันที่เขาต้องไป" ท่อนแรกที่ฉันได้ยิน

 

   " ฉันยังอยู่  ฉันยังรักเธออยู่ ขอให้เธอได้รู้ไว้แล้วกัน...."

 

 ในขณะที่ฉันกำลังร้องไห้  น้องคงอยากบอกฉันว่า  "น้องยังรัก ยังอยู่ข้างฉันในทุกวันและตลอดไป..."

 น้องอาจกำลังกอดฉัน ปลอบฉัน เช็ดน้ำตาให้ฉัน...

 

รักน้องเปามากนะ

พี่จะเข้มแข็ง

    ...