เธอที่รัก...

posted on 07 Nov 2010 15:49 by antarchna

31 ต.ค.2553

             เสียงร้องของเธอ พยายามเรียกชื่อฉัน  ผ่านสายโทรศัพท์

             มันทรมานเหลือเกินกับการต้องรับรู้ว่าคนที่เรารักนั้นกำลังเจ็บปวด แม้ว่าการได้เห็นความเจ็บปวดของคนที่เรารักด้วยตาจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ก็คงน้อยกว่าการได้ยินเพียงเสียง ไม่สามารถอยู่ข้างๆยามที่เธอเจ็บ แม้เพียงกุมมือข้างกายเป็นกำลังใจ ช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้นได้ ส่งผ่านมือน้อยๆของเธอ  ฉันก็อยากอยู่ตรงนั้น

            เธอเจ็บมั้ย?

            เธอปวดมั้ย?

            เธอทรมานฉันรู้  เสียงหายใจติดขัด เสียงร้องนั้น มันทำให้ฉันทรมาน พร้อมๆกับความกลัว ฉันไม่รู้ว่าฉันกลัวอะไร กลัวเธอจากไป หรือกลัวว่าเธอต้องใช้ชีวิตลำพัง หรือที่จริงแล้วฉันกลัวฉันต้องอยู่อย่างเดียวดายโดยไม่มีเธอ  ฉันไม่รู้อนาคต ฉันไม่มีทางรู้  แต่ที่ฉันรู้ก็ธรรมชาติกำลังบอกฉันอ้อมๆ ร่างกายเธอทดถอย ฉันบอกให้เธอพยายามลุกขึ้น เธอพยายามฝืนตัวเองฉันรู้ ฉันเห็น เธอทำไม่ได้ เธอฝืนร่างกายไม่ได้ แต่เธอได้พยายามเต็มที่แล้ว ฉันรู้ ฉันเห็น...

            บางครั้งบางที ฉันกลับมานั่งคิดทบทวน เธอต้องเจ็บปวดแค่ไหนกันนะกับการต้องพยายามหลับตาลงในทุกคืน เธอต้องฝืนต้องเจ็บปวดแค่ไหน เพียงเพื่อจะตื่นขึ้นมาแล้วนอนยิ้มอยู่กับที่ ที่เดิม ให้คนๆเดิมในทุกวัน มันเป็นเวลานาน นานมาก เธอไม่เคยปริปากบ่นเรื่องอาหาร เธอไม่เคยร้องโวยวายในยามเลือดเธอไหล แต่วันนี้ฉันได้ยินเสียงเธอร้องไห้ผ่านโทรศัพท์

            เธอคงเจ็บปวดมากจนเกินจะเก็บไว้คนเดียวแล้วใช่มั้ย?

            ฉันเคยบอกเธอว่า ให้เธอร้องออกมาในยามที่เธอเจ็บ แต่มาวันนี้เธอเจ็บจนร้องออกมา...

            ฉันแทบขาดใจ...

            ...

 

 

 

           เขาอีกคนบอกเธอให้   "อดทน"

           ฉันได้ยิน...

           มันก้องในหูของฉัน...

           ฉันรู้ว่าเธอต้องอดทนมากแค่ไหน  และฉันก็รู้ว่าเขาแค่อยากปลอบเธอ อยากแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้น แต่มันยากเกินจะทำได้ เขาจึงพูดเช่นนั้น เขาแค่อยากให้เธออดทนกับความเจ็บปวด สู้กับมัน อดทน...

           อยู่กับเราไปนานๆ

 

           เธอเป็น " ลูกชายที่เขารักมากที่สุด" เธอเป็น " น้องชายที่ฉันรักมากที่สุด " เช่นกัน

           ฉันกลัวเหลือเกิน...

          จนน้ำตามันต้องไหลออกมาเพื่อคลายความกังวลนั้น ฉันอยากจะฉุดรั้งเธอไว้อย่างสุดความสามารถ ฉันอยากมีเวทมนต์ตั้งแต่ 16ปีที่แล้ว ดังเช่นความฝันในทุกๆค่ำคืน เสกให้เธอมีชีวิตที่สามารถใช้ชีวิตอย่างคนปกติ  ได้มองโลกกว้างจากสองตาแสนสดใสของเธอ  

 

 

           ฉันรักเธอ

           ฉันรู้ว่า..

          เธอก็รักฉัน

 

 

 

ปล. พี่ขอโทษที่พี่อ่อนแอ    ร้องไห้ให้เธอฟัง...

       เธอจะยิ่งเจ็บปวดหรือเปล่า?

       พี่ขอโทษ

 

 

 

 1 พ.ย.2553

ฉันโทรหาแม่...

แม่บอกว่าน้องดีขึ้นแล้วก็หลับเพราะความอ่อนเพลีย

ทานข้าวได้นิดหน่อย...

 

 

นอนกำลังหลับฉันจึงไม่ได้คุยกับน้อง

 

 

2 พ.ย. 2553

เช้าตรู่...อ้อยและพ่อโทรมาบอกฉัน...

ว่าน้องเสียแล้ว...

 

 

มันเบา ล่องลอย ทำอะไรไม่ถูก ก่อนหน้านี้  3 วันฉันนอนเล่น กอดน้อง หอมแก้มน้อง

แล้ววันนี้....

 

 

เจ็บเหลือเกิน

เจ็บจนหัวใจแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

เจ็บจนแทบทนไม่ไหว...

น้องจะอยู่ยังไง?

ใครจะดูแล?

 

3วันก่อนฉันนั่งทำต้นไม้ สำหรับทีสิส  น้องนอนอยู่ข้างฉัน ดูฉันทำ...

เราหัวเราะด้วยกัน

ยิ้มด้วยกัน

 

ฉันยังจำสายตาของน้องได้ดี  ในเช้าวันที่ 30 ต.ค.2553

ฉันบอกลาน้องเพื่อกลับขอนแก่น...

 

 

 

3 พ.ย. 2553

 

   วันนี้เป็นวันเกิดฉัน...

   และ

   วันนี้ก็เป็นวันเผาน้อง...

 

 

6 พ.ย. 2553

   ฉันกลับมาขอนแก่น...

   ฉันเปิดวิทยุ

   เพลงแรกที่ฉันได้ยิน  "ในวันที่เขาต้องไป" ท่อนแรกที่ฉันได้ยิน

 

   " ฉันยังอยู่  ฉันยังรักเธออยู่ ขอให้เธอได้รู้ไว้แล้วกัน...."

 

 ในขณะที่ฉันกำลังร้องไห้  น้องคงอยากบอกฉันว่า  "น้องยังรัก ยังอยู่ข้างฉันในทุกวันและตลอดไป..."

 น้องอาจกำลังกอดฉัน ปลอบฉัน เช็ดน้ำตาให้ฉัน...

 

รักน้องเปามากนะ

พี่จะเข้มแข็ง

    ...

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณนะอิง^^

#2 By an ant on 2010-11-26 09:50

เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอะแอ๋น
แต่แอ๋นต้องอดทน และเข้มแข็งนะ

คนที่ไป เขาถึงจะไม่ห่วง

#1 By eng2day (222.123.115.97) on 2010-11-21 14:18